دلمان بهار می خواهد. از آن بهار های واقعی. بهاری که خودت قولش را دادی.

می دانی چیست؟

ما کلا روی قولت حساب می کنیم.

همه این هزار و سیصد و نود سال مثل باد گذشتند.

جدا عمرمان خیلی کوتاه است. هم خوب است و هم بد است.

یک سال نو می خواهم. یک سال نوی واقعی. نه از این الکی ها که فقط بهار و پاییز و تابستان و زمستان دارند و هی پیر و غصه دار می کنند آدم را. دلم یک سال نو می خواهد. از آن سال های نوی واقعی. نه از این چینی هایش. دلم می خواهد چیز های قشنگی را ببینم که می دانم قشنگ هستند. دلشوره و ترس و اضطراب نمی خواهم. سال هاست که خو گرفته ام بهشان. خسته ام کردند و خسته شان کردم.

و کلی چیز های بیشتری هست که یادشان نخواهم گرفت.

این یعنی اینکه همیشه برای بی سوادی و نابلدی و خنگی جا هست!

گاهی وقت ها که حوصله ات سر رفت، برای خودت آواز بخوان و خودت را بخاران!

همیشه یه لامپ سالم هست که روشن شود. وقتی آواز می خواندم این به ذهنم رسید!

چه بلاگ پیری شده است این بلاگ!

خیلی قدیمی است ها! خیلی!

نمی توانی حتی یک روز از عمرم را بدزدی!

این آرزو را به گور ببر با آن ستاره های قلابی روی شانه ات!

اضافه وزن اصلا خوب نیست! اصلا!

دیگر سخت نیستند

حالا که دارند تمام می شوند!

من کلا سنگ های قیمتی و نیمه قیمتی را دوست دارم

الان که فکرش را می کنم

می بینم

من خیلی چیز ها را دوست دارم

بازی های ویرانگر

بازی های خطرناک

چون ما همیشه

و همیشه تنهاییم

برای یک روز خوب

عید آمده دوباره

شادی و خنده

لفطا[لطفا] نشه فراموش عیتی[عیدی] بنده!

باز سال دارد تمام می شود و من هنوز اندر خم یک کوچه ام!